Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. O magnam vim ingenii causamque iustam, cur nova existeret disciplina! Perge porro. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Tum, Quintus et Pomponius cum idem se velle dixissent, Piso exorsus est.

Eadem nunc mea adversum te oratio est.

Quid enim mihi potest esse optatius quam cum Catone, omnium virtutum auctore, de virtutibus disputare? Graecum enim hunc versum nostis omnes-: Suavis laborum est praeteritorum memoria. Antiquorum autem sententiam Antiochus noster mihi videtur persequi diligentissime, quam eandem Aristoteli fuisse et Polemonis docet. Atqui pugnantibus et contrariis studiis consiliisque semper utens nihil quieti videre, nihil tranquilli potest. Quorum altera prosunt, nocent altera. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit?

Fortitudinis quaedam praecepta sunt ac paene leges, quae effeminari virum vetant in dolore.

Theophrastum tamen adhibeamus ad pleraque, dum modo plus in virtute teneamus, quam ille tenuit, firmitatis et roboris. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Quod autem in homine praestantissimum atque optimum est, id deseruit. An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest.

https://www.instagram.com/p/BckN5J0AoL_/

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Tum Piso: Atqui, Cicero, inquit, ista studia, si ad imitandos summos viros spectant, ingeniosorum sunt; Sed nimis multa. Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet.

Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Commoda autem et incommoda in eo genere sunt, quae praeposita et reiecta diximus; Quare ad ea primum, si videtur;

Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur. Quae quo sunt excelsiores, eo dant clariora indicia naturae. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere?

Una voluptas e multis obscuratur in illa vita voluptaria, sed tamen ea, quamvis parva sit, pars est eius vitae, quae posita est in voluptate.

Addidisti ad extremum etiam indoctum fuisse.

Tollenda est atque extrahenda radicitus. Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Itaque contra est, ac dicitis; Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia.

Quorum fuit haec institutio, in qua animadvertas velim quid mutandum putes nec expectes, dum ad omnia dicam, quae a te dicta sunt;

At cum de plurimis eadem dicit, tum certe de maximis. Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Tu autem inter haec tantam multitudinem hominum interiectam non vides nec laetantium nec dolentium? Sed haec nihil sane ad rem; Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi;

Si mala non sunt, iacet omnis ratio Peripateticorum. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Suo genere perveniant ad extremum; Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Sed haec nihil sane ad rem; Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. At iam decimum annum in spelunca iacet.

Nam quid possumus facere melius? Quid de Pythagora?