• Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?
• Si enim ad populum me vocas, eum.
• Sed et illum, quem nominavi, et ceteros sophistas, ut e Platone intellegi potest, lusos videmus a Socrate.
• Negat esse eam, inquit, propter se expetendam.
• Quare si potest esse beatus is, qui est in asperis reiciendisque rebus, potest is quoque esse.
• Eam tum adesse, cum dolor omnis absit;

In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Neutrum vero, inquit ille. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Quippe: habes enim a rhetoribus; Quam si explicavisset, non tam haesitaret.

Hunc igitur finem illi tenuerunt, quodque ego pluribus verbis, illi brevius secundum naturam vivere, hoc iis bonorum videbatur extremum.

Est, ut dicis, inquam. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Sed non alienum est, quo facilius vis verbi intellegatur, rationem huius verbi faciendi Zenonis exponere. Nos vero, inquit ille; Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt. Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias;