Connect with us

columns

ഹിജ്‌റ: ചിന്തയും ചരിത്രവും-ടി.എച്ച് ദാരിമി

ത്യാഗങ്ങള്‍ വിജയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന പാഠത്തിന്റെ നേര്‍ചിത്രമാണ് ഹിജ്‌റ.

Published

on

നബി തിരുമേനി (സ) യുടെ മദീനാഹിജ്‌റ നടക്കുന്നത് അറബി കലണ്ടറിലെ മൂന്നാമത്തെ മാസത്തിലാണ്. എന്നിട്ടും മുഹറം എന്ന ഒന്നാം മാസത്തില്‍ തുടങ്ങുന്ന കലണ്ടറിന് ഹിജ്‌റാകലണ്ടര്‍ എന്ന് പേര് വന്നു എന്നതില്‍നിന്ന്തന്നെ ഹിജ്‌റയുടെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കാം. അറബികള്‍ക്കിടയില്‍ കാലഗണനയില്‍ മാസങ്ങള്‍ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. വര്‍ഷങ്ങളുടെ കണക്ക് പറയേണ്ടിവന്നാല്‍ അവര്‍ ആ വര്‍ഷത്തില്‍ നടന്ന പ്രധാന സംഭവങ്ങളെ ആധാരമാക്കാറായിരുന്നു പതിവ്. നബി (സ) യുടെ കാലത്തും അങ്ങനെയായിരുന്നു. പിന്നീട് ഹിജ്‌റ 17 ല്‍ രണ്ടാം ഖലീഫ ഉമര്‍ (റ) വിന്റെ കാലത്തായിരുന്നു ഒരു കലണ്ടറിന്റെ അഭാവം ഉണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ അനുഭവപ്പെട്ടത്. ഇറാഖിലെ ബസ്വറയിലെ ഗവര്‍ണ്ണര്‍ അബൂ മൂസാ അല്‍ അശ്അരിയാണ് അത് ആദ്യം ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തിയത്. കേന്ദ്രത്തില്‍നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന കത്തുകുത്തുകള്‍ വര്‍ഷം ഇല്ലാത്ത കാരണത്താല്‍ ചില വിഷമങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നതായും അതു പരിഹരിക്കാന്‍ കലണ്ടര്‍ ഗണന വേണ്ടതുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു. അതു ബോധ്യപ്പെട്ട ഖലീഫ പ്രധാന സ്വഹാബിമാരുടെ യോഗം വിളിച്ചു ചേര്‍ത്ത് ചര്‍ച്ച ചെയ്യുകയും കലണ്ടര്‍ ആവിഷ്‌കരിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയുമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കലണ്ടറിന്റെ ആധാരത്തെ കുറിച്ച് അവര്‍ ചിന്തിച്ചത്. നബിയുടെ ജനനം, മരണം തുടങ്ങി പലതും പലരും നിര്‍ദ്ദേശിച്ചുവെങ്കിലും ഖലീഫക്ക് അതൊന്നും ബോധിച്ചില്ല. അതിനേക്കാള്‍ വലിയ ഒരു അര്‍ഥത്തിലേക്കും ആശയത്തിലേക്കും എത്തിച്ചേരാന്‍ പരതുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ്. അപ്പോഴാണ് അലി (റ) ഹിജ്‌റ എന്ന ആശയം വെച്ചതും അത് പ്രഥമദൃഷ്ട്യാതന്നെ എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചതും. സത്യവും അസത്യവും വേര്‍തിരിഞ്ഞത് ഹിജ്‌റയിലാണ് എന്നായിരുന്നു ഉമര്‍ (റ) അതിനു പറഞ്ഞ ന്യായം. അവരുടെ ഇടയിലെ എക്കാലത്തേയും വലിയ സംഗമം ആയ ഹജ്ജ് കഴിഞ്ഞ് തുടങ്ങുന്ന മുഹറം കൊണ്ടുതന്നെ മാസങ്ങള്‍ തുടങ്ങട്ടെ എന്നും തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടു. കേവലം പലായനം എന്നതിനുമപ്പുറം വലിയ ആശയം ഹിജ്‌റ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നുണ്ട് എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പ്രപഞ്ചത്തില്‍ മനുഷ്യന്‍ എന്ത് നേടുന്നതും ഒരുപക്ഷേ യാദൃഛികമായിട്ടായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കില്‍ അധ്വാനത്തിനോ വിലക്കോ പകരമായി നേടിയെടുക്കുന്നതായിരിക്കാം. പകരവും വിലയും ശ്രമമാവാം, സമയമാവാം, സമ്പത്താകാം, ആയുസ്സാകാം, ശേഷിയാവാം. ഇവ രണ്ടില്‍ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമാകന്നത് രണ്ടാമത്തേ രീതിയില്‍ നേടിയെടുക്കുന്നതിനാണ്. അഥവാ ത്യാഗത്തിന്റെ ശമ്പളമായി നേടുന്നതിന്. കാരണം അപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് ഉണരുകയും ലക്ഷ്യത്തെ താല്‍പര്യപൂര്‍വം ജാഗ്രവത്തായി പിന്തുടരുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം, അപ്പോള്‍ അവന്‍ തന്നിലേക്ക് വന്ന്കയറുന്ന സൗഭാഗ്യത്തെകുറിച്ചുള്ള നിറ പ്രതീക്ഷയിലായിരിക്കും. ഈ പ്രപഞ്ച തത്വം മനുഷ്യന്റെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലെ സത്യമാണ്. ഈ തത്വം മുതലാണ് ഹിജ്‌റയെ സമകാലികമായി വായിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്. ഹിജ്‌റയില്‍ നബി (സ) തന്റെ നാട്, കുടുംബങ്ങള്‍, ജീവിത പരിസരങ്ങള്‍ എന്നിവയെല്ലാം ത്യാഗം ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അവ ഓരോന്നും കൈവിടുമ്പോള്‍ വരാനിരിക്കുന്ന സുന്ദര ലോകത്തിന്റെ ചിത്രം നബിയുടെ മനസ്സില്‍ ജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അത് പൂര്‍ണമായും കിട്ടുകയും ചെയ്തു.

പിറന്നുവീണ നാട്ടില്‍നിന്ന് പുറത്തുപോകാന്‍ നബി (സ) ആഗ്രഹിച്ചതായിരുന്നതല്ല. ഹിജ്‌റയുടെ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ മക്കയോടുള്ള തന്റെ ഗൃഹാതുരത്വം നബി (സ) പ്രകടിപ്പിച്ചു. മക്കയെ കാണാന്‍ കഴിയുന്ന അവസാനത്തെ കുന്നില്‍നിന്ന് നോക്കി നബി (സ) നിശ്വസിച്ചു: മക്കാ നഗരമേ, ഭൂമിയില്‍ എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടം നിന്നോടാണ്. നിന്നെ വിട്ടുപോകാന്‍ എനിക്കിഷ്ടമില്ല. നിന്റെ നാട്ടുകാര്‍ എന്നെ പുറത്താക്കിയിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഞാനിവിടെനിന്ന് പോകുമായിരുന്നില്ല എന്ന് നബി (സ) ആത്മഗതം ചെയ്തു. തന്റെ മഹാദൗത്യത്തിന് വേണ്ടി ചെയ്യാന്‍ പോകുന്ന മഹാ ത്യാഗത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും ഇവിടെ അനുഭവിക്കുകയാണ്. ഈ ത്യാഗത്തിന്റെ ഫലത്തിലുള്ള ആ മനസ്സിന്റെ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കവും ഹിജ്‌റ യാത്രയില്‍ തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. അത് പ്രകടമായി നമുക്കനുഭവപ്പെടുന്ന രണ്ട് രംഗങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഖുറൈശികളുടെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ നബി (സ)യും അനുചരനും നേരെ സൗറ് ഗുഹയിലേക്ക് പോവുകയും ആ ഗുഹയില്‍ കയറിയിരിക്കുകയും ചെയ്ത സമയത്തുണ്ടായതാണ് ഒന്ന്. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം സൗറ് ഗുഹയില്‍ തങ്ങാന്‍ തന്നെയായിരുന്നു നബി (സ) തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. ഖുറൈശികളുടെ നീക്കങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുകയും അവരുടെ ദേഷ്യവും ബഹളങ്ങളും കെട്ടടങ്ങിയതിനുശേഷം പതുക്കെ ഗുഹയില്‍നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി യാത്ര തുടരാനുമായിരുന്നു പരിപാടി. തിരുമേനിയുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകള്‍ തെറ്റിയില്ല. ഖുറൈശിപ്പട മദീനയിലേക്കുള്ള പാത അരിച്ചുപെറുക്കി തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇടക്ക് സൗറ് ഗുഹയുടെ അരികെയും അവരെത്തുകയുണ്ടായി. ശത്രുക്കള്‍ വെറുതെ ഒന്ന് താഴോട്ടു നോക്കിയാല്‍ നമ്മെ കണ്ടേക്കുമല്ലോ എന്ന് അബൂബക്കര്‍ (റ) ആശങ്കപ്പെട്ട സമയത്ത് നബി (സ) പറഞ്ഞ വാക്കുകളില്‍ ആ പ്രതീക്ഷ തെളിയുന്നു.

രണ്ടാമത്തെ രംഗം സുറാഖ ബിന്‍ മാലിക് അവരെ കയ്യോടെ പിടികൂടിയ സമയത്തുണ്ടായതാണ്. ഖുറൈശികള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച ഇനാമായ നൂറ് ഒട്ടകമായിരുന്നു അയാളുടെ ഉദ്ദേശ്യം. പക്ഷേ, അല്ലാഹുവിന്റെ സഹായം അവരെത്തേടിയെത്തി. ആവേശത്തോടെ പ്രവാചകനെ ഉന്നംവെച്ച് നീങ്ങിയ സൂറാഖയുടെ ഒട്ടകം ആ സഹായത്താല്‍ മൂക്കുകുത്തി മറിഞ്ഞുവീണു. അതിന് മുമ്പും രണ്ട് തവണ സുറാഖയുടെ ഒട്ടകം വീണിരുന്നു. മൂന്നാമതും അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചപ്പോള്‍ സുറാഖ അതൊരു അപലക്ഷണമായി കണ്ടു. താന്‍ ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അയാള്‍ പ്രവാചകനെ വിളിച്ചു, ഒന്നു നില്‍ക്കൂ. സുറാഖത്തുബ്‌നു മാലികുബ്‌നു ജഅശ് ആണ് ഞാന്‍. എനിക്കങ്ങയോട് ചിലത് സംസാരിക്കാനുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ക്ക് ദോഷകരമായതൊന്നും ഞാന്‍ ചെയ്യുകയില്ലെന്നിതാ ഉറപ്പുതരുന്നു. അങ്ങനെ അവിടെ വെച്ച് അവര്‍ സംസാരിച്ചു. അതിനൊടുവില്‍ നബി (സ) പ്രഖ്യാപിച്ചു: സുറാഖാ, കിസ്‌റയുടെ അധികാര വളകള്‍ നിന്നെ അണിയിച്ചാല്‍ എങ്ങനെയിരിക്കും. പേര്‍ഷ്യന്‍ ചക്രവര്‍ത്തി കിസ്‌റയുടേയോ?; സുറാഖ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അതെ, പേര്‍ഷ്യന്‍ ചക്രവര്‍ത്തി കിസ്‌റ തന്നെ. മക്കയില്‍ നിന്ന് മദീനയിലേക്ക് മരുഭൂമിയിലൂടെ അഭയം തേടി പോകുന്ന ഒരാളുടെ പ്രഖ്യാപനം ഇസ്‌ലാമിന്റെ വിജയത്തെക്കുറിച്ച ശുഭപ്രതീക്ഷയുടേതായിരുന്നു. പിന്നീട് അത് പുലരുന്നതും കണ്ടു.

ദൗത്യത്തോടുള്ള വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത ഉത്തരവാദിത്തമാണ് ഹിജ്‌റ പുതിയ മനുഷ്യന് മുമ്പില്‍ നിവര്‍ത്തുന്ന മറ്റൊരു അധ്യായം. പുതിയ കാലത്തിന് വിജയങ്ങളേക്കാളേറെ പറയാന്‍ ഉള്ളത് പരാജയങ്ങളാണ്. പ്രബോധനം മുതല്‍ കച്ചവടം വരെ അവതരണം മുതല്‍ രചന വരെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും തുടക്കത്തില്‍ തന്നെയോ അല്ലെങ്കില്‍ അധികം വൈകാതെയോ നിരാശയില്‍ ചെന്നടിയുന്നത് സാധാരണമാണ്. എന്താണ് ഇതിന് കാരണം എന്ന് ചികയുമ്പോള്‍ മനസ്സിലാകും, ആര്‍ത്തി, ധൃതി, പിന്‍ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയില്‍ മനസ്സ് ഉടക്കിപ്പോകുകയും അവയുടെ ആധിക്യം കാരണം ശ്രമം ക്ഷയിച്ചുപോകുകയും ചെയ്യുന്നതുകൊണ്ടാണ് എന്ന്. പ്രതീക്ഷക്ക് ചെറിയ താളപ്പിഴ സംഭവിക്കുമ്പോഴേക്ക് നിരാശ മനസ്സിനെ കയറി കീഴ്‌പെടുത്തുന്നു. സത്യത്തില്‍ ജീവിതത്തിലെ ഏതു ദൗത്യവും വിജയിക്കുന്നത് ശ്രമങ്ങള്‍ നിരന്തരവും നിരാശാ വിമുക്തങ്ങളുമാകുമ്പോഴാണ്. പ്രതീക്ഷയും പ്രത്യാശയുമെല്ലാം ജ്വലിച്ചുനില്‍ക്കുന്നതോടൊപ്പംതന്നെ നിരാശ ഒരിക്കലും കടന്നുവരാത്തവിധം ശ്രമത്തെ സജീവമാക്കി നിറുത്തണം. ചെറിയ ഒരു തിരിച്ചടിയോ പരാജയമോ കാണുമ്പോഴേക്കും മനസ്സ് തളര്‍ന്ന് പിന്‍മാറുകയോ നിരാശയില്‍ ഖിന്നനാവുകയോ ചെയ്യുന്നവന് ഒരിക്കലും വിജയിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. പരാജയം പിന്‍മാറാന്‍ ഉള്ള ന്യായമല്ല, മറ്റൊരു വഴിക്ക് ശ്രമത്തെ പൂര്‍വാധികം ശക്തമായി തിരിച്ചുവിടാനുളള സൂചനയാണ്. ഹിജ്‌റയോളമെത്തുന്ന നബി (സ)യുടെ ദൗത്യ ശ്രമങ്ങളില്‍ ഈ നൈരന്തര്യം കാണാം.

നബി (സ)യുടെ പ്രബോധന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്നു ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. ആദ്യത്തേത് പരിഹാസത്തിന്റേതായിരുന്നു. മാനസികമായി അനുഭവിക്കുന്ന ഈ പീഡനം കാരണം ചിലപ്പോള്‍ പ്രബോധന പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തിവെച്ചേക്കാം എന്നായിരുന്നു ശത്രുക്കളുടെ കണക്കുകൂട്ടല്‍. എന്നാല്‍ നബി (സ)യുടെ ജീവിതത്തില്‍ അതുണ്ടായില്ല. അദ്ദേഹവും കൂട്ടുകാരും ധീരമായി മുന്നേറുകതന്നെ ചെയ്തു. അപ്പോഴാണ് രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടം തുടങ്ങുന്നത്. മര്‍ദ്ദനമായിരുന്നു ഈ ഘട്ടത്തില്‍. നബി(സ)യും അതിലുപരി ആദ്യകാല മുസ്‌ലിംകളില്‍ പലരും കഠിനമായ ശാരീരിക പീഡനങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയരായി. അപ്പോഴെല്ലാം സ്വന്തം മനസ്സില്‍ ആദര്‍ശം കൂടുതല്‍ ശക്തിപ്പെട്ടു എന്നതിനോടൊപ്പം പ്രതിയോഗികളില്‍ ചിലര്‍ക്കെങ്കിലുമുണ്ടായ സഹതാപം ഇസ്‌ലാമിന് അനുകൂല തരംഗമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തു. ശത്രുക്കളുടെ ഈ നീക്കവും പരാജയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് അടുത്ത ഘട്ടം തുടങ്ങുന്നത്. ഉന്മൂലനത്തിന്റേതായിരുന്നു അത്. നബി (സ)യെ നാടുകടത്തുകയോ വധിക്കുകയോ ചെയ്യുകയെന്നത് ശത്രുക്കളുടെ മുഖ്യ അജണ്ടയായിരുന്നുവെങ്കിലും നബിക്കുണ്ടായിരുന്ന ശക്തമായ ജനസമ്മതി കാരണം അവരതിന് പെട്ടെന്ന് മുതിര്‍ന്നില്ല. എന്നാല്‍ പിതൃവ്യന്‍ അബൂത്വാലിബിന്റെയും ഭാര്യ ഖദീജ (റ)യുടെയും നിര്യാണം ഈ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് അവര്‍ക്ക് സഹായകമായി. ഈ സമയത്താണ് നബി (സ) മക്കയില്‍ തന്റെ ശ്രമം ഇനി വേണ്ടത്ര വേഗതയില്‍ വിജയിക്കണമെന്നില്ല എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതും ത്വാഇഫ് യാത്ര നടത്തുന്നതും. അത് വിജയിച്ചില്ല. പക്ഷേ എന്നിട്ടും നബിക്ക് നിരാശ ഉണ്ടായില്ല. വീണ്ടും നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളിലാണ് അഖബാ ഉടമ്പടികള്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്. അതിന്റെ അവസാനം അഥവാ മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം ഹിജ്‌റ നടക്കുമ്പോള്‍ നബി (സ) യുടെ നിരന്തര ശ്രമം വിജയത്തോടടുക്കുകയായിരുന്നു. ആ ഹിജ്‌റ പിന്നീട് മഹാവിജയങ്ങളിലേക്ക് നബി(സ)യെയും ആദര്‍ശത്തെയും നയിക്കുകയായിരുന്നു. ത്യാഗങ്ങള്‍ വിജയത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു എന്ന പാഠത്തിന്റെ നേര്‍ചിത്രമാണ് ഹിജ്‌റ.

columns

മതഭ്രാന്തന്മാരെ ഇന്നും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഗാന്ധിജി

ഹൈന്ദവമതം ഉദ്‌ബോധനംചെയ്ത വസുധൈവ കുടുംബകം എന്ന ആശയത്തെ മുന്‍നിര്‍ത്തി ഗാന്ധിജി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ ഏകകുടുംബമായി കാണാനുള്ള സുവര്‍ണ പാതയെന്തെന്നാല്‍, അതിദേശീയതയെയും സങ്കുചിതമതാത്മകതയെയും ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്. അതാണോ അന്ധരായ ആരാധകരാല്‍ മഹാത്മാഗാന്ധിജിയോട് ഉപമിക്കപ്പെടുന്ന നരേന്ദ്രമോദിയുടെ ഇന്ത്യ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നത് ആര്‍ക്കും ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.

Published

on

കെ.പി ജലീല്‍

‘ഏറ്റവും നിസ്സാര സൃഷ്ടിയെകൂടി തന്നെപ്പോലെതന്നെ സ്‌നേഹിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ആളിനേ സാര്‍വലൗകികവും സര്‍വവ്യാപിയുമായ സത്യാത്മാവിനെ മുഖാമുഖം ദര്‍ശിക്കാനാവൂ. അത് അഭിലഷിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ യാതൊരു മണ്ഡലത്തില്‍നിന്നും വിട്ടുനില്‍ക്കാനാകില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ സത്യോപാസന എന്നെ രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലത്തിലേക്ക് ആകര്‍ഷിച്ചത്. മതത്തിന് രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ യാതൊന്നും ചെയ്യാനില്ലെന്ന് പറയുന്നവര്‍ മതമെന്തെന്ന് അറിയുന്നില്ല എന്ന് അല്‍പംപോലും മടികൂടാതെയും എന്നാല്‍ വിനയത്തോടുകൂടിയും എനിക്ക് പറയാന്‍ കഴിയും’. എം.കെ ഗാന്ധി (എന്റെ സത്യാന്വേഷണ പരീക്ഷണങ്ങള്‍). മതം ഇന്ത്യയില്‍ ഇന്ന് വലിയ ചര്‍ച്ചാവിഷയമാണ്. രാജ്യത്തെന്നല്ല, ലോകത്താകെയും അതുതന്നെയാണ് അവസ്ഥ. മതങ്ങളാണ് സമൂഹത്തിലെയും അതിലെ രാഷ്ട്രീയമുള്‍പ്പെടെയുള്ള മേഖലകളിലെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം കാരണമെന്ന് വാദിക്കുന്നവരാണ് പലരും. അതില്‍ തെല്ലും സത്യമില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം. ട്രാഫിക് നിയമം കാരണം തോന്നിയതുപോലെ വാഹനം ഓടിച്ചുപോകാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെന്ന് പരാതിപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ് ഈ ആരോപണം. യഥാര്‍ഥത്തില്‍ സമൂഹത്തിലെ അരുതായ്മകള്‍ക്കെതിരായ ദൈവീകമായ, പ്രകൃതീയമായ പ്രതിവിധിയാണ് മതങ്ങളെല്ലാം ഉദ്‌ഘോഷിക്കുന്നത്. മഹാന്മാരുടെ ദൗത്യവും മറ്റൊന്നല്ല. എന്നാല്‍ മതങ്ങളെ അവയുടെ യഥാര്‍ഥ സത്തയില്‍നിന്ന് വേറിട്ടടര്‍ത്തി സ്വാര്‍ഥലാഭമോഹികളും കൊള്ളക്കാരും അവയെ ദുരുപയോഗിക്കുന്നിടത്താണ് മതം പ്രശ്‌നമാകുന്നതും അവയെ തെറ്റിദ്ധരിക്കാന്‍ പൊതുജനത്തിന് ഇടവരുത്തുന്നതും.

മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ഇന്ത്യയിലെ സമകാലീനമായ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹികാവസ്ഥയെയും ഇങ്ങനെയേ വിലയിരുത്താനാകൂ. ഗാന്ധിജി ഒരിക്കലും മതത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിരുന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അതിന്റെ അന്തസ്സത്ത ഉള്‍ക്കൊണ്ട് മൂല്യവത്തായ ജീവിതം നയിക്കണമെന്നാണ് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചതും ആജ്ഞാപിച്ചതും. അത് അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ചത് മറ്റൊരു നാട്ടില്‍നിന്നുമായിരുന്നില്ല. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളായി ഇന്ത്യയില്‍ രൂപപ്പെടുകയും നിലനില്‍ക്കുകയും ചെയ്തുവന്ന മൂല്യങ്ങള്‍തന്നെയായിരുന്നു മതങ്ങളുടെയും അന്തസ്സത്ത. ഹിന്ദുമതം അവയിലൊന്ന് മാത്രമാണ്. സനാതനമതം എന്നാണ് അത് അറിയപ്പെടുന്നതുതന്നെ. സര്‍വവിചാരധാരകളെയും സംസ്‌കാരങ്ങളെയും ഉള്ളിലേക്ക് ആകര്‍ഷിക്കുകയും ഏറ്റെടുക്കുകയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാരതീയ ദര്‍ശനമാണ് ഹിന്ദുമതം. ‘ഹിന്ദു ഒരു മതമല്ല, ജീവിതചര്യയാണ്’ എന്ന സുപ്രീംകോടതിയുടെ സുപ്രധാനമായ നിരീക്ഷണവും ഇന്ത്യയുടെയും ഗാന്ധിജിയുടെയും മേല്‍സിദ്ധാന്തത്തിന് അനുപൂരകവുമാകുന്നു.

തന്റെ ഇംഗ്ലണ്ടിലെയും തെക്കനാഫ്രിക്കയിലെയും പഠന-പ്രവാസ കാലത്ത് ഗാന്ധിജി രൂപപ്പെടുത്തിയെടുത്ത ചിന്താധാരകള്‍ ഏതാണ്ട് ശരാശരി ഭാരതീയന് എളുപ്പം ആവാഹിക്കാന്‍ പറ്റുന്നതായിരുന്നു. പാശ്ചാത്യമായ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെയും അറേബ്യയിലെയും മറ്റും ഇസ്്‌ലാമിക വിശ്വാസത്തെയും പഠിച്ച അദ്ദേഹം അതിലെയെല്ലാം മൂല്യങ്ങള്‍ സ്വയം സ്വാംശീകരിക്കാനും ഭാരതീയ ദര്‍ശനത്തെ അതുമായി കൂട്ടിയിണക്കി താരതമ്യ വിശകലനം നടത്താനും തയ്യാറായി. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഇന്ത്യയിലെ വിശ്വാസികളായ പരസഹസ്രം നിസ്വരായ ജനങ്ങളെ തന്നിലേക്കാകര്‍ഷിക്കാനും അവരില്‍ തന്റെ അഹിംസാസിദ്ധാന്തം വളര്‍ത്തിയെടുക്കാനും സാധ്യമായത്. ഇന്ത്യയുടെ പ്രത്യേകിച്ചും ഇന്നും ഉത്തര പടിഞ്ഞാറന്‍ ഇന്ത്യയില്‍ മാംസഭക്ഷണം നിഷിദ്ധമായിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം ആ അഹിംസാസിദ്ധാന്തത്തില്‍നിന്ന് ഉല്‍ഭവം കൊണ്ടതാണ്. അത് ഗാന്ധിജിയുടെ മാത്രം സിദ്ധാന്തമാണെന്ന് പറയാനാകാത്തതും അതുകൊണ്ടാണ്.
ഇവിടെയാണ് ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ പേരില്‍ ആര്‍.എസ്.എസ്സാദി തീവ്രചിന്താഗതിക്കാര്‍ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന കോലാഹലങ്ങളും അധികാരത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള ഹിംസകളും കിടമല്‍സരങ്ങളും പ്രസക്തമാകുന്നത്. ഗാന്ധിജി പറഞ്ഞ അഹിംസയുടെ, മൂല്യത്തിന്റെ, ധാര്‍മികതയുടെ ഹിന്ദുവിനെയല്ല, തങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടതെന്ന് പരസ്യമായി പ്രകടിപ്പിച്ചവരാണ് ആര്‍.എസ്.എസ്സും അതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ രൂപമായിരുന്ന ഹിന്ദുമഹാസഭയും. ജനസംഘമായും പിന്നീടത് ഭാരതീയ ജനതാപാര്‍ട്ടിയായും രൂപങ്ങള്‍മാറിയെങ്കിലും നിറവും രസവും ഒന്നുതന്നെ. സത്യത്തില്‍ ഗാന്ധിജിയെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഹിംസാധിഷ്ഠിതമായ സനാതനമത്തെയും നിഷേധിക്കുകയും മഹാത്മാവിനെ പട്ടാപ്പകല്‍ വെടിവെച്ചുകൊലപ്പെടുത്തുകയും അതില്‍ അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെ യഥാര്‍ഥ ഹിന്ദുമതത്തെയല്ല തങ്ങള്‍ പിന്തുടരുന്നതും പിന്തുണക്കുകയും ചെയ്യുന്നതെന്ന് തീവ്രഹിന്ദുത്വവാദികള്‍ പരസ്യപ്രഖ്യാപനം നടത്തുകയായിരുന്നു. അവരാണ് ഇന്ന് രണ്ടാംതവണയും ഗാന്ധിജിയുടെ മതേതര ഇന്ത്യയെ ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് എന്നത് ഗാന്ധിജിയെ ഇന്നും അവര്‍ കൊന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നുവെന്നതിന് തെളിവാണ്.

ഇവര്‍ക്ക് ഗാന്ധിജിയുടെ രൂപത്തിലേക്ക് പോലും വെടിവെച്ച് അര്‍മാദിക്കാനും ഏകമത ഏക സംസ്‌കാര ഇന്ത്യ കെട്ടിപ്പടുക്കാനും ആഹ്വാനം ചെയ്യാന്‍ മടിയില്ലാത്തതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ. ഇതര മതസ്ഥരെ, വിശേഷിച്ചും മുസ്്‌ലിംകളെ കലാപങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിച്ച് കൂട്ടക്കശാപ്പ് നടത്താനും ജീവസന്ധാരണത്തിന് വ്യാപാരം നടത്തുന്ന പാവങ്ങളെ അവരുടെ വേഷത്തിന്റെ പേരില്‍ തെരുവോരങ്ങളില്‍ കൊലചെയ്യാനും മടിയില്ലാത്തതും ഗാന്ധിജിയുടെ തുടര്‍വധത്തിന് തുല്യംതന്നെ. ‘ആള്‍ക്കൂട്ടക്കൊലകള്‍ നടത്തുന്നവര്‍ എന്നെ വെടിവെച്ചുകൊല്ലൂ’ എന്ന് ഒരു പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് പറയാന്‍ ബാധ്യതയുണ്ടെങ്കിലും ആര്‍.എസ്.എസ്സുകാരനായ, ഗുജറാത്തിലെപോലുള്ള മുസ്‌ലിം വംശീയ ഉന്മൂലനത്തെ പിന്തുണക്കുന്ന നരേന്ദ്രമോദിയും കൂട്ടരും പരോക്ഷമായി അതിനെ പിന്തുണക്കുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. ചെന്നായക്ക് ആട്ടിന്‍തോല്‍ ധരിപ്പിക്കുംപോലെയാണത്. പശ്ചിമബംഗാളിലെ നവ് ഖാലികള്‍ ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്നതും അതില്‍ തീര്‍ത്തും പശ്ചാത്താപമില്ലാതിരിക്കുന്നതും തീവ്രഹിന്ദുത്വവാദികള്‍ക്ക് മാത്രമാകുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ്.

ലോകത്തെ വലിയ ആര്‍ഭാടവും ആഘോഷവുമായി ഇന്ത്യയില്‍ നിര്‍മിച്ച സര്‍ദാര്‍ പട്ടേലിന്റെ പ്രതിമ തന്നെയാണ് മോദികാല ഇന്ത്യയുടെ മറ്റൊരു ഗാന്ധിവധം. ഗാന്ധിജി അക്ഷീണം ആരുടെ ക്ഷേമത്തിന് വേണ്ടി പ്രയത്‌നിച്ചുവോ ആ പാവപ്പെട്ടവരുടെ സമ്പാദ്യത്തില്‍നിന്ന് ഊറ്റിയെടുത്ത നാണയത്തുട്ടുകളാണ് സ്റ്റാച്യൂ ഓഫ് യൂണിറ്റി എന്ന മോദിയുടെ ഗുജറാത്തിലെ പട്ടേല്‍ പ്രതിമയില്‍ ഉള്‍ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്. ‘സര്‍ക്കാരിന്റെ ഏതൊരു പദ്ധതിയും സമൂഹത്തിലെ ഏറ്റവും താഴേക്കിടയില്‍കിടക്കുന്നവന് പ്രയോജനപ്പെടുന്നതായിരിക്കണം’ എന്ന് വാദിച്ച ഗാന്ധിജിയുടെ ഇന്ത്യയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വധത്തിന് ഏഴു പതിറ്റാണ്ടിന് ശേഷം പ്രതിമകളുടെയും പകല്‍കൊള്ളകളുടെയും രൂപത്തില്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ‘ഗാന്ധിവധ’ങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. മതത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍നിന്ന് വേര്‍തിരിച്ചുനിര്‍ത്തുകയല്ല, മതമൂല്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ആരോഗ്യകരമായി ഉള്‍ചേര്‍ക്കലിന്റെ ആവശ്യകതയെയാണ് ഇത് ഊന്നിപ്പറയുന്നത്. അത്പക്ഷേ വൈദേശികമായ സെക്യുലര്‍ നിര്‍വചനത്തിന്റേതല്ല. മതേതരത്വം എന്നത് മതനിരപേക്ഷമാകുന്നതിനെയാണ് ഇന്ത്യയും ഗാന്ധിജിയും രാജ്യത്തെ ഭരണഘടനയും ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചത്. ആ പാരമ്പര്യമാണ് ഇന്ത്യയെ ലോക രാഷ്ട്രങ്ങളില്‍നിന്ന് വേറിട്ടുനിര്‍ത്തുന്നതും. ഗാന്ധിജിയുടെ പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കും ഹിന്ദുക്കള്‍ക്കും മുസ്‌ലിംകള്‍ക്കും ക്രൈസ്തവര്‍ക്കും ബൗദ്ധര്‍ക്കും ജൈനര്‍ക്കും എല്ലാം വേണ്ടിയുള്ള പാരസ്പര്യത്തെയാണ് ഇന്ത്യ അഥവാ ഭാരതം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആര്‍.എസ്.എസ്സിന്റെയും ഗോള്‍വാള്‍ക്കറുടെയും സവര്‍ക്കറുടെയും ഇന്ത്യ എന്നു പറയുന്നത് ഭാരതീയതയുടെയും ഗാന്ധിജിയുടെയും മതനിരപേക്ഷതയുടെയും നിഷേധമാകുന്നു. ഏതൊരു മഹത്തായ ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടിയാണോ മഹാത്മാവ് ജീവന്‍ബലികൊടുത്തത്, അദ്ദേഹത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങളെയും വകഞ്ഞുമാറ്റി പണിയപ്പെടുന്ന വ്യാജ ‘ഐക്യത്തിന്റെ പ്രതിമ’കളും അവ നിര്‍മിച്ചവരും സ്വയംചെറുതാകുകയും ഗാന്ധിജിയുടെ ഇന്ത്യ ഇന്നും സകലമത-ജാതിവര്‍ഗവിഭാഗങ്ങളുടെയും മാതൃഭൂമിയായി നിലകൊള്ളുന്നതും സഹിക്കാനാകാത്തവരുടെ സ്ഥാനം കാലത്തിന്റെ ചവറ്റുകൊട്ടയിലായിരിക്കുകതന്നെചെയ്യും. അതാണല്ലോ നാസികളും ഫാസിസ്റ്റുകളും സ്വപ്രവൃത്തിയിലൂടെ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുള്ളത്.

ഹൈന്ദവമതം ഉദ്‌ബോധനംചെയ്ത വസുധൈവ കുടുംബകം എന്ന ആശയത്തെ മുന്‍നിര്‍ത്തി ഗാന്ധിജി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ലോകത്തെ മുഴുവന്‍ ഏകകുടുംബമായി കാണാനുള്ള സുവര്‍ണ പാതയെന്തെന്നാല്‍, അതിദേശീയതയെയും സങ്കുചിതമതാത്മകതയെയും ഉപേക്ഷിക്കുകയാണ്. അതാണോ അന്ധരായ ആരാധകരാല്‍ മഹാത്മാഗാന്ധിജിയോട് ഉപമിക്കപ്പെടുന്ന നരേന്ദ്രമോദിയുടെ ഇന്ത്യ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നത് ആര്‍ക്കും ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. യുഗങ്ങളിലൊരിക്കലേ മഹാമനീഷികള്‍ പിറവികൊള്ളൂ എന്നതാണ് ഹൈന്ദവദര്‍ശനം. ‘ഗാന്ധി’ എന്ന മഹാത്മാവിന്റെ പേരിലെ പദംപോലും ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയ ഉത്തുംഗതയില്‍ ഇന്നും സജീവമായി നിലനില്‍ക്കുന്നതും തീവ്രദേശീയവാദികള്‍ അതിനെ ‘ഗാന്ധിഫോബിയ’ ആയി ഭയപ്പെടുന്നതും ഒരുപക്ഷേ കാലത്തിന്റെ കാവ്യനീതിയായിരിക്കാം.രാഷ്ട്രപിതാവിനും രാഷ്ട്രത്തിനും അവര്‍ക്ക് നല്‍കാവുന്ന ശിക്ഷയുമാണത്! ഇതുതന്നെയാണ് ഗാന്ധിജയന്തിദിനത്തിലെ ഇന്നിന്റെ സന്ദേശവും.

Continue Reading

columns

ഫീസില്ലാ വക്കീല്‍-പ്രതിഛായ

സമൂഹ മാധ്യമങ്ങള്‍ വഴി ട്രെന്‍ഡിങ്ങുകള്‍ നടത്തുന്ന നവമാധ്യമ രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ വ്യത്യസ്തനാണ് ഖാര്‍ഗെ എന്ന ജനനേതാവ്. കോണ്‍ഗ്രസ് തലപ്പത്ത് 75 വയസുള്ള സോണിയ മാറി 80കാരന്‍ വരുമ്പോള്‍ എന്ത് മാറ്റമെന്ന് ചോദിക്കുന്നവര്‍ ഗ്രാസ്‌റൂട്ട് ലവലില്‍നിന്നും കേറി വന്ന ഇംഗ്ലീഷ്, ഹിന്ദി, മറാഠി എന്നീ ഭാഷകളില്‍ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഖാര്‍ഗെയെ അറിയാത്തതിനാലാണ് ഈ ചോദ്യം കൊളുത്തി വലിപ്പിക്കുന്നത്.

Published

on

പൊതുപ്രവര്‍ത്തനം ട്വിറ്ററും ഫേസ്ബുക്കുമടക്കമുള്ള സമൂഹ മാധ്യമങ്ങളിലാണെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്ന പുതുതലമുറക്ക് ഒരുപക്ഷേ കോണ്‍ഗ്രസ് അധ്യക്ഷ സ്ഥാനത്തേക്ക് മത്സരിക്കുന്ന മപണ്ണ മല്ലികാര്‍ജുന്‍ ഖാര്‍ഗെയെ അത്ര വശമുണ്ടായിരിക്കില്ല. വാര്‍ഡിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ വിജയിച്ചവര്‍ പോലും ഇല്ലാത്ത ജനപിന്തുണ പെരുപ്പിച്ചുകാട്ടി പാര്‍ട്ടിയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍ പാര്‍ട്ടിയെയോ പാര്‍ട്ടി നിലപാടുകളെയൊ തള്ളിപ്പറയുകയോ എതിര്‍ക്കുകയോ പാര്‍ട്ടി ശത്രുക്കളെ പുകഴ്ത്തി അവരുടെ നിലപാടുകളെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുകയൊ ചെയ്യാത്ത ഖാര്‍ഗെയെ വാഴ്‌ത്തേണ്ടതു തന്നെയാണ്.

സമൂഹ മാധ്യമങ്ങള്‍ വഴി ട്രെന്‍ഡിങ്ങുകള്‍ നടത്തുന്ന നവമാധ്യമ രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ വ്യത്യസ്തനാണ് ഖാര്‍ഗെ എന്ന ജനനേതാവ്. കോണ്‍ഗ്രസ് തലപ്പത്ത് 75 വയസുള്ള സോണിയ മാറി 80കാരന്‍ വരുമ്പോള്‍ എന്ത് മാറ്റമെന്ന് ചോദിക്കുന്നവര്‍ ഗ്രാസ്‌റൂട്ട് ലവലില്‍നിന്നും കേറി വന്ന ഇംഗ്ലീഷ്, ഹിന്ദി, മറാഠി എന്നീ ഭാഷകളില്‍ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഖാര്‍ഗെയെ അറിയാത്തതിനാലാണ് ഈ ചോദ്യം കൊളുത്തി വലിപ്പിക്കുന്നത്. കോണ്‍ഗ്രസില്‍ പ്രതീക്ഷ അര്‍പ്പിക്കുന്ന രാജ്യത്തെ മതനിരപേക്ഷ വാദികള്‍ക്ക് എന്ത് സന്ദേശം പുതിയ അധ്യക്ഷ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് നല്‍കാന്‍ കഴിയും എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ആയാറാം ഗയാറാം രാഷ്ട്രീയക്കാരനല്ലാത്ത അടിയുറച്ച കോണ്‍ഗ്രസുകാരനും കടുത്ത ആര്‍.എസ്.എസ് വിമര്‍ശകനും ദീര്‍ഘകാലം ജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച നേതാവുമാണ് മല്ലികാര്‍ജുന്‍ ഖാര്‍ഗെ എന്നതില്‍ തന്നെ ഉത്തരമുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികളില്‍ മിക്കതും നേതാക്കള്‍ക്ക് 75 വയസ് പ്രായപരിധി നിശ്ചയിക്കുമ്പോള്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് എണ്‍പതു വയസുകാരനെ അധ്യക്ഷനാക്കാന്‍ പോകുന്നേ എന്ന് വിലപിക്കുന്നവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ പ്രായം വെറും അക്കം മാത്രമെന്ന മറുപടിയാണ് പ്രവര്‍ത്തന മികവ് പരിശോധിക്കുമ്പോള്‍ ഖാര്‍ഗെയ്ക്ക് പറയാനുണ്ടാവുക.

കര്‍ണാടകയിലെ ബീദാര്‍ ജില്ലയിലെ വരവട്ടിയില്‍ ജനിച്ച് ഗുല്‍ബര്‍ഗയിലെ സര്‍ക്കാര്‍ കോളജില്‍നിന്നു ബിരുദവും നിയമ ബിരുദവുമൊക്കെ നേടി അഭിഭാഷകനായി തുടങ്ങിയ ഖാര്‍ഗെ അത്ര നിസാരക്കാരനല്ല. ബിരുദ പഠനകാലത്ത് വിദ്യാര്‍ഥി രാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെ തുടങ്ങിയ ഖാര്‍ഗെ പിന്നീട് തൊഴിലാളികളുടെ അവകാശത്തിനായി പോരാടിയാണ് തുടങ്ങുന്നത്. ഗുല്‍ബര്‍ഗ സിറ്റി കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രസിഡന്റില്‍നിന്നും ദേശീയ പ്രസിഡന്റ് സ്ഥാനത്തേക്ക് മത്സരിക്കുമ്പോള്‍ കയറിവന്ന പടവുകള്‍ അത്ര ലളിതമല്ല താനും. ആറ് പതിറ്റാണ്ട് കാലത്തെ പ്രതിബദ്ധതയും ജനപക്ഷ നിലപാടും അചഞ്ചലമായ ആദര്‍ശവും കോണ്‍ഗ്രസ് വികാരമായും കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഖാര്‍ഗെയെ വെറുമൊരു ദലിത് നേതാവ് എന്ന തരത്തിലേക്ക് ചുരുക്കിക്കാട്ടാനാവുന്നതല്ല. സുപ്രീംകോടതി ജഡ്ജിയായിരുന്ന ശിവരാജ് പാട്ടീലിന്റെ കീഴില്‍ നിയമം അഭ്യസിക്കുകയും കോടതികളില്‍ മികച്ച അഭിഭാഷകനായി പേരെടുക്കുകയും ചെയ്ത ഖാര്‍ഗെ രാഷ്ട്രീയ രംഗത്തല്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അറിയപ്പെട്ട നിയമജ്ഞനായിമാറുമായിരുന്നു. പഠനോപകരണങ്ങളും ഉച്ച ഭക്ഷണങ്ങളും ഇല്ലാതെ വൈഷമ്യം അനുഭവിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ക്കായി പ്രത്യേക പാക്കേജുകള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച വിദ്യാര്‍ഥി നേതാവായിരുന്നു ഖാര്‍ഗെ. ഫീസില്ലാ വക്കീല്‍ എന്ന് പലപ്പോഴും സ്‌നേഹപൂര്‍വം വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1972 ല്‍ കര്‍ണാടക നിയമസഭാതിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഗുര്‍മിത്കല്‍ നിയമസഭാമണ്ഡലത്തില്‍ നിന്നുമാണ് ആദ്യമായി നിയമസഭയിലെത്തുന്നത്. 1976ല്‍ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് മന്ത്രിയായി ചുമതല ഏറ്റെടുത്തു. മികച്ച നിയമസഭാസാമാജികനായും മന്ത്രിയായും പേരെടുത്ത ഖാര്‍ഗെ 1978 ല്‍ ഗുര്‍മിത്കല്‍ നിയമസഭാ മണ്ഡലത്തില്‍ നിന്നും വീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. അന്നത്തെ മന്ത്രിസഭയില്‍ തദ്ദേശ ഭരണ മന്ത്രിയായും ചുമതല വഹിച്ചു. കര്‍ണാടകയ്‌ക്കൊരു തദ്ദേശ മന്ത്രിയുണ്ടായിരുന്നെന്ന് ഇന്നും മുതിര്‍ന്ന തലമുറ പറയുന്നത് ഖാര്‍ഗെയുടെ കാലത്തെയാണ്. പിന്നാക്കാവസ്ഥയിലുള്ള പ്രദേശങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനായി മികച്ച പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ നടത്തിയത് ഇന്നും കര്‍ണാടകയിലെ ജനങ്ങള്‍ സ്‌നേഹത്തോടെ സ്മരിക്കുന്നു. പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ 1980 ല്‍ കോണ്‍ഗ്രസ് അദ്ദേഹത്തെ റവന്യൂ മന്ത്രിയാക്കി. ഭൂമിയില്ലാത്തവര്‍ക്ക് വ്യവസ്ഥാപിതമായി പട്ടയങ്ങള്‍ വിതരണം ചെയ്തത് അദ്ദേഹത്തെ പ്രശസ്തനാക്കി.

1983ലും 85 ലും നിയമസഭയിലേക്ക് മത്സരിച്ച് വിജയിച്ച അദ്ദേഹം പ്രതിപക്ഷ ഉപനേതാവായിമാറി. 1989 ല്‍ അഞ്ചാമതും നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഖാര്‍ഗെ 1990 ല്‍ ബംഗാരപ്പ മന്ത്രിസഭയിലെ റവന്യൂ മന്ത്രിയായി ചുമതലയേറ്റെടുത്തു. റവന്യൂ വകുപ്പിലും തദ്ദേശഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഭൂപ്രശ്‌നങ്ങളിലും നിരവധി പരിണാമങ്ങള്‍ ഈ സമയങ്ങളില്‍ കര്‍ണാടകയില്‍ ഉണ്ടായി. പിന്നീട് വന്ന വീരപ്പമൊയ്‌ലി മന്ത്രിസഭയിലും സഹകരണവും വ്യവസായവും ഉള്‍പ്പെടെ നിരവധി വകുപ്പുകള്‍ കൈകാര്യം ചെയ്തു. 1994ലും 99ലും നിയമസഭാംഗമായി വീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.1994 ല്‍ കര്‍ണാടകയുടെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവായതും നിരവധി ജനകീയ പ്രശ്ങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുത്തു, സര്‍ക്കാരുകളുടേയും അധികാരികളുടേയും കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചതും മികച്ച പ്രവര്‍ത്തനം കാഴ്ച വെച്ചതും വാട്‌സ്ആപ്പ് യൂണിവേഴ്‌സിറ്റി വാര്‍ത്തകള്‍ക്കായി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന പുതു തലമുറ മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് അറിയില്ലെങ്കിലും മുതിര്‍ന്ന മാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഓര്‍മ കാണും. 1999 ല്‍ മുഖ്യമന്ത്രി പദത്തോളം എത്തിയെങ്കിലും അച്ചടക്കമുള്ള പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകനായി നിലയുറപ്പിച്ചു. 2004ല്‍ വീണ്ടും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഖാര്‍ഗെ ഗതാഗത ജലവിഭവവകുപ്പ് മന്ത്രിയായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു. ഈ കാലയളവിലാണ് കര്‍ണാടകയിലെ പൊതുഗതാഗത സംവിധാനം ഘടനാപരമായി ഏറെ മെച്ചപ്പെട്ടത്. കര്‍ണാടകയിലെ ഉള്‍പ്രദേശങ്ങളില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ജല പ്രതിസന്ധികള്‍ക്ക് അതിനൂതന പദ്ധതികള്‍ വിഭാവനം ചെയ്തത്, കുടിവെള്ള പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ പരിഹരിച്ചത് ഖാര്‍ഗെ ആയിരുന്നു. 2008ല്‍ കര്‍ണാടക പ്രതിപക്ഷ നേതാവായി മാറി. 2009 ല്‍ ഗുല്‍ബര്‍ഗ ലോക്‌സഭാമണ്ഡലത്തില്‍ നിന്നും വിജയിച്ച് പത്താം തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും വിജയം സ്വന്തമാക്കി. പോരാട്ടങ്ങള്‍ നിലക്കാതെ ഇപ്പോഴും രാജ്യസഭയില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിനും മതേതര ഇന്ത്യക്കും വേണ്ടി വാദിക്കുന്നു.

Continue Reading

columns

നൈതികതയുടെ കാവല്‍ക്കാരന്‍

ക്രമത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ദൈവിക വഴിയും ക്രമരാഹിത്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ പൈശാചിക വഴിയും. ഇവയില്‍ ദൈവിക വഴിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ വേണ്ട പ്രചോദനവും ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും നല്‍കി മനുഷ്യനെ സഹായിക്കാന്‍ നിയുക്തരായ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ദൂതന്‍മാരാണ് പ്രവാചക ന്മാര്‍. ക്രമവും നീതിയും തകരുന്നിടത്ത് അത് സംരക്ഷിക്കാനും മനുഷ്യനെ ശരിയായ താളക്രമങ്ങളില്‍ എത്തിക്കാനും അതില്‍ നിലനിറുത്താനും വേണ്ട കാര്യങ്ങളാണ് അവര്‍ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം.

Published

on

ടി.എച്ച് ദാരിമി

പ്രപഞ്ചത്തിനും പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാ ഘടകങ്ങള്‍ക്കും അവയുടെ ചലനനിശ്ചലനങ്ങള്‍ രൂപഭാവങ്ങള്‍ എന്നിവക്കുമെല്ലാം സ്രഷ്ടാവ് ഒരു ഘടന നിശ്ചയിച്ചിട്ടും കല്‍പ്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. അതിന് വിധേയമാവുകയും പാലിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഏതു കാര്യവും ശരിയും കൃത്യവും താളനിബദ്ധവുമെല്ലാമായിത്തീരുന്നത്. അതിനെ പൊതു ഭാഷാവ്യവഹാരം ക്രമം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ക്രമം സ്രഷ്ടാവിന്റെ മഹത്തായ നീതിയാണ്. പക്ഷേ, ക്രമം പാലിക്കാനെന്നപോലെ നിരാകരിക്കാനും മനുഷ്യന് പരിമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതോടെ മനുഷ്യന്റെ മുമ്പില്‍ രണ്ടു വഴികള്‍ തുറക്കപ്പെടുകയാണ്. ക്രമത്തിലധിഷ്ഠിതമായ ദൈവിക വഴിയും ക്രമരാഹിത്യത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ പൈശാചിക വഴിയും. ഇവയില്‍ ദൈവിക വഴിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ വേണ്ട പ്രചോദനവും ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളും നല്‍കി മനുഷ്യനെ സഹായിക്കാന്‍ നിയുക്തരായ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ദൂതന്‍മാരാണ് പ്രവാചക ന്മാര്‍. ക്രമവും നീതിയും തകരുന്നിടത്ത് അത് സംരക്ഷിക്കാനും മനുഷ്യനെ ശരിയായ താളക്രമങ്ങളില്‍ എത്തിക്കാനും അതില്‍ നിലനിറുത്താനും വേണ്ട കാര്യങ്ങളാണ് അവര്‍ ചെയ്യുന്നതെല്ലാം. അതിനാല്‍ ഏതൊരു പ്രവാചകന്റെയും ദൗത്യം മൊത്തത്തില്‍ നീതി നടപ്പാക്കുക എന്നതാണ്. പൊതുവെ നീതി എന്ന വാക്കും പ്രയോഗവും രണ്ട് പേര്‍ക്കിടയിലുള്ള തര്‍ക്ക വ്യവഹാരത്തിന്റെ പരിധിയില്‍ മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതുമാണ് എന്നാണ് പ്രഥമദൃഷ്ട്യാ തോന്നുക. പക്ഷേ, അതങ്ങനെയല്ല പ്രബോധനത്തിന്റെ പരിധിയില്‍വരുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഈ പരിധിയില്‍ വരുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ തന്നെയാണ്. ഉദാഹരണമായി സത്യവിശ്വാസത്തെയെടുക്കാം. ഒരു മനുഷ്യന് ലഭിച്ച ജീവിതം, അല്‍ഭുതകരമായ ശരീരം, ശാരീര പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍, കഴിവുകള്‍, ശേഷികള്‍, ജീവിതസന്ധാരണ മാര്‍ഗങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ മറ്റൊരാള്‍ക്കും ചെയ്തുതരാന്‍ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെയെല്ലാം ശരിയായ മൂല്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുന്ന ഏതൊരു മനുഷ്യനും ചെയ്യേണ്ട നീതിയും ക്രമവുമാണ് ഇതെല്ലാം തന്നവനെ ദൈവമായി വിശ്വസിച്ച് അംഗീകരിക്കുക എന്നത്. അപ്പോള്‍ സത്യവിശ്വാസം നീതിയും ക്രമവുമായിത്തീരുന്നു. അവിശ്വാസമാവട്ടെ, മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്രഷ്ടാവിനോട് കാണിക്കുന്ന അനീതിയും ആക്രമവുമാകുന്നു. നോമ്പും സകാത്തും തുടങ്ങി എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഇവ്വിധംതന്നെയാണ്. ജനങ്ങളുടെ സമാധാന ജീവിതം ഉറപ്പുവരുത്താനും സാമൂഹ്യ മര്യാദകള്‍ അവഗണിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനും എല്ലാം നടപ്പിലാവേണ്ടത് നീതിയും പുലര്‍ത്തേണ്ടത് ക്രമവുമാണ്. ഇതിന്റെ പരിസരമാണെങ്കിലോ വിശാലമാണ്. അടുക്കളയിലും കിടപ്പറയിലും വീട്ടിനുള്ളിലും അയല്‍പക്കങ്ങളിലും സമുദായത്തിനും സമൂഹത്തിനും ഉള്ളിലും രാഷ്ട്രത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലുമെല്ലാം നീതിയും ക്രമവും നിലനില്‍ക്കണം. അതിനാല്‍ പ്രവാചകന്‍മാര്‍ ആ തലങ്ങളിലെല്ലാം ഇടപെടുന്നു. ഇത് ഈ അര്‍ഥത്തില്‍ മനസിലാക്കിയിട്ടില്ലാത്തവരാണ് നബിമാര്‍ പുറത്തിറങ്ങി ഓരോ കാര്യങ്ങളില്‍ ഇടപെടുമ്പോഴും അല്‍ഭുതം കൂറിയിരുന്നത്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ അല്‍ഫുര്‍ഖാന്‍ അധ്യായത്തില്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ)ക്കെതിരെ മക്കയിലെ അവിശ്വാസികള്‍ നടത്തിയ ചില ആരോപണങ്ങള്‍ പറയുന്നുണ്ട്. അവയില്‍ ഒന്നാമത്തേത്, ഇതെന്തു പ്രവാചകനാണ്? ഇയാള്‍ ആഹാരം കഴിക്കുകയും അങ്ങാടികളില്‍ക്കൂടി നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നതായിരുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തില്‍ മുഴുവനും ക്രമം സംരക്ഷിക്കാന്‍ വന്ന നബി (സ)യുടെ ലോകം സത്യത്തില്‍ മനുഷ്യന്റെ ജീവിത പ്രതലം മുഴുവനും ആണ്, ആവേണ്ടതാണ്.

ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഏറ്റവും വ്യക്തത കൈവരിച്ച ജീവിതമായിരുന്നു നബി(സ)യുടേത്. നീതിയുടെയും ക്രമപാലനത്തിന്റെയും ഓരോ രംഗത്തെയും മാതൃകകള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കാന്‍ മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു ആ ജീവിതം. ഉദാഹരണങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള സഞ്ചാരം അവരുടെ വീടകത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ തുടങ്ങാം. വീട് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള സമാധാനത്തിന്റെ സ്ഥാനമാണ്. അവിടെ വസിക്കുന്ന ഓരോരുത്തര്‍ക്കും സമാധാനം ഉണ്ടാവണം. അതിന് ഏറ്റവും ആദ്യമായി വേണ്ടത് ഒരോരുത്തരിലും മ്യൂല്യമുള്ള സ്വഭാവമാണ്. ആ സ്വഭാവത്തിന്റെ ബലത്തില്‍ അംഗങ്ങളുടെ മനസ്സുകള്‍ പരസ്പരം കൂട്ടിക്കെട്ടണം. ഒരംഗത്തിനും വെറുക്കാനോ അനിഷ്ടം പ്രകടിപ്പിക്കാനോ ഉള്ള വഴി വെച്ചുകൊടുക്കരുത്. ഇതിന് ഓരോ ചലനത്തിലും തികഞ്ഞ ശ്രദ്ധ വേണം. നബി (സ) അത് തീര്‍ത്തും പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. ഓരോ അംഗത്തിന്റെയും മനസ്സും കരളും കുളിരണിയുന്ന അത്ര സരളവും വിനയാന്വിതനുമായിരുന്നു വീട്ടിലെ അവരുടെ സ്വഭാവം. അനസ്(റ) പറയുന്നു: ഞാന്‍ ആഇശാ ബീവിയോട് ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചു, നബി തങ്ങള്‍ വീട്ടില്‍ വന്നാല്‍ എന്താണ് ചെയ്യാറുള്ളത് എന്ന്. അപ്പോള്‍ മഹതി പറഞ്ഞു. നബി(സ) ഭാര്യമാരെ സഹായിക്കും. നമസ്‌കാര സമയമായാല്‍ നമസ്‌കാരത്തില്‍ പ്രവേശിക്കും. അനസ് (റ) പറഞ്ഞു: നബി തങ്ങള്‍ വസ്ത്രം സ്വയം തുന്നുകയും ചെരിപ്പ് തുന്നിക്കൂട്ടുകയും സാധാരണ പുരുഷന്‍മാര്‍ വീട്ടില്‍ ചെയ്യാറുള്ള ജോലിയില്‍ വ്യാപൃതരാവുകയും ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈ വിനയം ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും നബി (സ) പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു. ലഭ്യമായത് കഴിക്കും, ഇല്ലാത്തതിന് വേണ്ടി ‘വാശി’ കാണിക്കുകയില്ല, അത് വരുത്തിച്ചു കഴിക്കുന്ന പതിവില്ല. ഭക്ഷണം മുന്നിലെത്തിയാല്‍ വേണ്ടെന്ന് പറയില്ല. ഒരു ഭക്ഷണവസ്തുവെയും തരംതാഴ്ത്തിയില്ല, കൗതുകം തോന്നിയാല്‍ എടുത്തു കഴിക്കും, അല്ലെങ്കില്‍ അത് മാറ്റിവെക്കും. ഒന്നും ലഭിച്ചില്ലെങ്കില്‍ വിശപ്പ് സഹിക്കും. വയറിന്മേല്‍ കല്ല്‌കെട്ടി നടുനിവര്‍ത്തിയ അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ ഭക്ഷണം വല്ലതുമുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് തലയിടുകയും ഇല്ലെന്ന് നിരാശയോടെ മറുപടി ലഭിക്കുമ്പോള്‍ ശബ്ദത്തിന് ഒരു ഇടര്‍ച്ചയും പറ്റാതെ എന്നാല്‍ എനിക്ക് സുന്നത്തു നോമ്പാണ് എന്ന് പറയുന്ന ധാരാളം രംഗങ്ങള്‍ ഹദീസില്‍ കാണാം. ആഡംബരത്തെയും തദ്വാരാ ഉണ്ടാകുന്ന അഹങ്കാരത്തെയും അവര്‍ തന്റെ ഭക്ഷണത്തളികയിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയുണ്ടായില്ല. ഒരിക്കല്‍ ഒരു പാത്രത്തില്‍ പാലും തേനും കൊണ്ടുവന്നപ്പോള്‍ അത് നബി (സ) പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചില്ല. ഒരേ പാത്രത്തില്‍ രണ്ട് കറികളോ! എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആശ്ചര്യപ്രകടനം. ഞാന്‍ കഴിക്കുന്നില്ല, നിങ്ങളോട് കഴിക്കരുതെന്ന് വിലക്കുന്നുമില്ല എന്നും എന്നാല്‍, ഇത്തരം ഗര്‍വ് എനിക്കിഷ്ടമില്ല എന്നും തുറന്നുപറഞ്ഞു നബി (സ).

തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തില്‍ കുടുംബത്തോടൊപ്പവും മക്കളോടൊപ്പവും സമയം ചെലവഴിക്കാന്‍ നേരം കണ്ടെത്തുന്ന നീതിമാനായ കുടുംബനാഥനായിരുന്നു മഹാനവര്‍കള്‍. ഭാര്യമാരുടെയും മക്കളുടെയും ജീവിതം വലംവെക്കുന്നത് കുടുംബനാഥന്റെ ജീവിതത്തെയാണ്. അതിനാല്‍ അവരെ പരിഗണിക്കാതിരിക്കുന്നതും എന്തിന്റെ പേരിലാണെങ്കിലും നീതീകരിക്കാനാവില്ല. അത് അനീതിയാണ്. അനിവാര്യമായ സാഹചര്യങ്ങളിലല്ലാതെ നബി (സ) യുടെ സഹവാസം വീട്ടുകാര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെടില്ലായിരുന്നു. യുദ്ധത്തിന് പോകുമ്പോള്‍ പോലും ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാര്യയെ നബി ഒപ്പം കൂട്ടും. അവിടെയും നീതി പാലിക്കാന്‍ പലപ്പോഴും നറുക്കെടുപ്പിലൂടെയാണ് ആ ഭാഗ്യവതിയെ കണ്ടെത്തല്‍. വീട്ടുകാരോടുള്ള വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ പോലും സ്‌നേഹം കിനിയുമായിരുന്നു. ആയിശ(റ) തന്നെ പറയുന്നുണ്ട്: ഒരു ദിവസം നബി (സ) ആയിശാ ഇതാ ജിബ്‌രീല്‍ നിന്നോട് സലാം പറയുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ ആയിശ എന്നതിന് പകരം നബി ആയിഷ് എന്നാണ് വിളിച്ചത്. ഇത് സ്‌നേഹപ്രകടനമാണ്. മറ്റൊരിക്കല്‍ എത്യോപ്യയില്‍ നിന്നുള്ള സംഘം പള്ളിയില്‍ ആയുധ പരിശീലനത്തിന്റെ ഭാഗമായി അഭ്യാസപ്രകടനം നടത്തിയപ്പോള്‍ നബി (സ) അവരെ സ്‌നേഹപൂര്‍വം വിളിച്ചു. യാ ഹുമൈറാ! നിനക്ക് കാണണോ? (ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന വെളുപ്പു നിറമുള്ള ചെറിയവള്‍ എന്നര്‍ഥം) ഇങ്ങനെ സന്തോഷം തുടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നവയായിരുന്നു തിരുനബിയുടെ വീടകങ്ങള്‍.
മാനസികോല്ലാസമുണ്ടാകുന്ന പ്രവര്‍ത്തികള്‍ ഭാര്യമാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുമെന്നതില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. തിരക്കുപിടിച്ച ജോലിക്കിടയിലും നബി (സ) ഓട്ട മത്സരത്തിനുവരെ സമയം കണ്ടെത്തിയതായി ആയിശ (റ) നിവേദനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഒരു യാത്രയില്‍ അനുയായികളോട് മുമ്പില്‍ പോകാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ട് നബി (സ) ആയിശ(റ)യുമായി ഓട്ടമത്സരം നടത്തി. മെലിഞ്ഞ ശരീര പ്രകൃതിയുള്ള ആരോഗ്യവതിയായ ആയിശ (റ) വിജയിച്ചു. പിന്നീട് ശരീരം പുഷ്ടിപ്പെട്ട് തടിച്ച ശേഷം മറ്റൊരു യാത്രയില്‍ ഇതുപോലെ മത്സരം നടത്തിയപ്പോള്‍ നബി (സ) വിജയിച്ചു. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇത് അതിനുള്ള പകരമാണെന്ന് നബി (സ) പറഞ്ഞു (അഹ്മദ്). അംറ്(റ) പറയുന്നു: ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ നബി പത്‌നി ആഇശ(റ)യോടു ചോദിച്ചു. തിരുനബി (സ) ഭാര്യമാര്‍ക്കൊപ്പം ഒറ്റക്കായാല്‍ എങ്ങനെയായിരുന്നു? അവര്‍ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ഒരു ആണിനെപ്പോലെത്തന്നെയായിരുന്നു നബിയും. ഒരു വ്യത്യാസം മാത്രം. തങ്ങള്‍ ജനങ്ങളില്‍ വെച്ചേറ്റവും മാന്യനും സദ്‌സ്വഭാവിയും ചിരിയും പുഞ്ചിരിയും നിറഞ്ഞവരുമായിരുന്നു (ഖുര്‍തുബി). ഭാര്യമാരുടെ മടിയില്‍ തലവെച്ച് കിടക്കുകയും അവരുമായി ഒരുമിച്ചു കുളിക്കുകയും വളരെ മാന്യവും സംശുദ്ധവുമായ ലൈംഗിക ബന്ധം പുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു പ്രവാചകര്‍ (സ). ആഇശാബീവി(റ) ഒരു രംഗം ഇങ്ങനെ വിവരിക്കുന്നു: എന്റെയും നബി (സ) യുടെയും ഇടയില്‍ ഒരു പാത്രം വെള്ളം വെച്ച് ഞാനും നബിയും ഒരുമിച്ച് കുളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. നബി (സ) എന്നേക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ വെള്ളം മുക്കി ഒഴിക്കുമായിരുന്നു. മതി, മതി എനിക്കും വേണം എന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നതുവരെ.

Continue Reading

Trending